Bazen geriye sadece izlerle yaşamak kalır.

Bazen sevgi, korumak için gizlenir.

Düşünmek bazen insanı kendi içinde kaybettirir.

Bazı geceler, insanı kendine yabancılaştırır.

Bastırılan acı, en çok gecenin sessizliğinde duyulur.

Sevgi bazen insanı geri dönüşü olmayan yollara sürükler.

Sevilen kişi bazen en uzak olana dönüşür.

Geçicilik, en çok mevsimlerle hissedilir.

Bazı duygular, şartlara rağmen varlığını sürdürür.

Bazen en uzun zamanlar, birkaç saniyelik dokunuşta anlam bulur.

Bazı başlangıçlar, yokluğun ilk fark edilişidir.

Başkalarının düşüncelerine göre yaşayan, kendi zihnini kaybeder.

Bazı yağmurlar huzur getirmez; ağırlık bırakır.

Bazı acılar, yalnızca duvarlara anlatılır.

Zihin bazen kendine yetişemeyecek kadar derinleşir.

Bazı acılar, yalnızca duvarlara anlatılır.

Anlaşılmayan duygular, en derin sessizlikte büyür.

İnsan değişse de bazı gerçekler her yerde aynı kalır. ...

Yokluk, insanı yavaş yavaş dönüştürür.

İnsan bazen hızlanırken, aslında kendinden uzaklaşır.

Zaman, izleri silerken özlemi derinleştirir.

Kendine doğru yürüyen insan, durdurulamaz.

Geçmeyeceğini bilerek kendini avutmaya çalışan bir iç ses.

Her müdahale, önce berraklığı bozar; sonra yeni bir duruma dönüştürür.