Bir insanın yokluğunda bile içimizde yaşamaya devam etmesi.

Yakınlığın içinde gizlenen uzaklık.

Kontrolün kaybedildiği bir ilişkide, insanın kendi düşüşünü izleyişi.

Bir gidişin sadece ayrılık değil, yok oluşa dönüşen ağırlığı.

Bazen insan, sevildiğine inanarak kendini ayakta tutar.

Bazen sevgi, sahip olmadan da var olabilir.

Gerçeklik, gördüğümüz değil; görmeyi seçtiğimiz şeydir.

Bazı sonlar, gelmeden önce hissedilir.

Bir varlığın yokluğu, zamanın akışını değiştirebilir.

İyi niyetle atılan her adım, önce korku yaratır; zamanla güvene, en sonunda akışa dönüşür.

İnsan bazen acının bıraktığı yerden devam eder.