Huzur, doğru anlaşılmakla başlar.

Her şey, insanın kendisiyle başlar.

Aranan cevap, çoğu zaman içeridedir.

Her duygu, aynı yoğunlukta karşılık bulmaz.

Yüzleşme, çoğu zaman bir vedeyle tamamlanı

İnsan, eksikliğini başkasında değil kendinde tamamlar.

Bazı bağlar, ancak bırakıldığında anlaşılır.

Hayat, tuttuğumuz ellerin toplamıdır.

Beden, ruhun ağırlığını taşır.

Gidiş bazen gelmekten daha güçlüdür.

Bazı insanlar, geçmişi sessizce siler.

Aynı yollar, farklı zamanlarda başka anlamlar taşır.

Bazı karşılaşmalar, mekânın kaderidir.

Bazı yakınlıklar, insanı iyileştirmez; parçalar.

Yokluk bazen eksiltmez, çoğaltır.

Yakınlık bazen mesafeden daha ağırdır.

Sevgi bazen varlıkta değil, yokluğun tekrarında büyür.

Ayrılık, en çok sıradan anların eksilmesiyle anlaşılır.

Ayrılık bazen gelmeden başlar, yokluk gelmeden hissedilir.

Sevginin acıyla birleştiği yerde, içimdeki çocuk sessizce yok oldu.

Direnişin bittiği yerde, yoklukla yüzleşen bir kalbin çözülüşü.

İçinde büyüttüğün birinin, senden kopuşunun geride bıraktığı sessiz kırılma.

Hiçbir şey yapamama hâlinden, karanlığın içinde fark edilen acı bir aydınlığa açılan içsel bir çözülme.

Yazının içinden taşan bir hüzün hali.